Σήμερα το πρωί, μιας και δεν χρειάστηκε να πάω για δουλειά πήγα μαζί με την ξαδέρφη μου και τα δύο μικρότερα, δίδυμα ξαδερφάκια μου στο Pullman City. Καμμία σχέση με τον γνωστό(?) Άγγλο συγγραφέα Φίλιπ Πούλμαν. Είναι ένας μικρός οικισμός, κάπου στην Βαυαρική επαρχία, ο οποίος βρίσκεται ακόμα στην εποχή της Άγριας Δύσης! Είναι μια μικρή κοινωνία, με σαλούν, μπαρμπέρη, σερίφη, στάβλους, ότι έχουμε δεί σε κάθε γουέστερν. Είναι αυτόνομη, με τα ζωάκια τους και τις καλλιέργειές τους, και φυσικά τους επισκέπτες, που έρχονται για να ζήσουν κάτι το διαφορετικό. Οι κάτοικοι είναι Γερμανοί, Αμερικανοί και μερικοί Ινδιάνοι, και φυσικά ζούνε σε αρμονία μεταξύ τους. Και φυσικά ντύνονται ανάλογα.
Ήταν ζεστή μέρα και ότι πρέπει για βόλτα. Είχαμε εφοδιαστεί με τις κατάλληλες προμήθειες (κάτι πεντανόστιμα κεφτεδάκια, για τα οποία θα αναφερθώ παρακάτω...) και φτάσαμε στο Pullman City κατά το μεσημεράκι (και αφού χαθήκαμε μια φορά με το αμάξι...). Μέσα στο πράσινο, όπως και κάθε περιοχή της Γερμανίας, η μικρή πόλη είναι χτισμένη εξ ολοκλήρου με ξύλο. Δεν θα έλεγα και "καθαρή", γιατί τα περιττώματα ενός αλόγου (μπορεί να ήταν και βόδι, δεν παίρνω όρκο) μας υποδέχτηκαν στην είσοδο. "Χμ, αυθεντική ατμόσφαιρα Άγριας Δύσης" σκέφτηκα και προχώρησα προσεκτικότερα. Η πόλη ήτανε άδεια σχεδόν, αλλά κάμποσος κόσμος καθότανε σε μεγάλα, όμορφα κατασκευασμένα σαλούν και έπινε νερό, πορτοκαλάδα και άλλα τέτοια σκληρά ποτά της Δύσης. Έβγαλα μερικές φωτογραφίες και περπατήσαμε προς το δασάκι της πόλης, όπου είναι η καλύβα του Ινδιάνου σαμάνου (!), οι σκηνές των Ινδιάνων, καθώς και τα μικρά σπιτάκια για τους φιλοξενούμενους, που ίσως θελήσουν να μείνουν μερικές μέρες.
Ξύλινα, απλά και απέρριτα, μέσα στο δάσος και τη φύση, δίπλα από τα ζωάκια, αυτά το μικρά καλυβάκια είναι ότι πρέπει για τους Γερμανούς, που αγχώνονται καθημερινά μέσα στα πολυτελή αμάξια τους, οδηγώντας σε τεράστιους δρόμους, για να πάνε σε μια δουλεία ώστε να κοπιάσουν σε κάποιο γραφείο ως προς το ζήν (1500€ το μήνα). Η ζωή μέσα στην πόλη, με τα γρήγορα και άνετα μέσα μεταφοράς, το ΦΠΑ 16%, και τα μεγάλα πάρκα, μπορεί να τσακίσει και τον πιό σκληροτράχηλο Γερμανό. Μια εκδρομούλα στο Pullman City είναι ευεργετική...
Δίπλα από τα σπιτάκια. είναι ένας χώρος στον οποίο υπάρχουν ζώα κάθε έιδους, από άλογα -φυσικά- και κοτόπουλα ώς αγριογούρουνα και λαγούς. Εκεί δίπλα καθήσαμε να τσιμπήσουμε κάτι. Η ξαδέρφη μου έβγαλε ένα τάπερ με κεφτεδάκια και πατάτες. Ο διάλογος που ακολουθεί έιναι κλασσικός:
-Θέλεις να φάς κάτι?
-Όχι ευχαριστώ, δεν πεινάω...
Στο επόμενο λεπτό δάγκωνα ένα από τα πεντανόμιστα κεφτεδάκια, το πρώτο από τα πολλά που θα ακολουθούσανε. Αφού φάγαμε και τα μικρά είδανε τα ζωάκια, προχωρήσαμε προς τα χαμηλότερα επίπεδα της πόλης. Εντύπωση μου έκαναν οι στάβλοι με τα άλογα, λόγω μεγέθους και ποικιλίας, καθώς και τα ξύλινα σπιτάκια των κατοίκων. Ένας μάλιστα τοποθετούσε ένα ξύλινο σκαλοπάτι στο σπίτι του, χτυπώντας το με σφυρί, ενώ μια γυναίκα (η σύντροφός του μάλλον), κοιτούσε. Πιο 'κει, ένας τύπος πότιζε τα μουλάρια του, ενώ ένας άλλος προχωρούσε παίζοντας φλογέρα. Βρήκαμε και ένα μέρος όπου ο κόσμος έψαχνε για χρυσάφι στο νερό, όπως οι κάνανε στο Κολοράντο ή δεν ξέρω 'γω που.
Σιγά-σιγά ανεβήκαμε πάλι στον κεντρικό δρόμο της πόλης και καθήσαμε σε ένα cafe για να δούμε την παρουσίαση της πόλης, όπου θα εξιστορούτανε η ιστορία της Άγριας Δύσης. Οι υπόλοιποι επισκέπτες είχανε φτίαξει ένα ενδιαφέρον "μωσαϊκό". Αφήστε δε, που μερικοί, που σίγουρα μένανε εκεί για περισσότερες μέρες, είχανε ντυθεί σε ανάλο με την περίσταση στυλ, με 'πόντσο΄, μεγάλα φορέματα, μπότες με σπιρούνια, καπέλα...
Ο τύπος με τη φλογέρα αποδείχτηκε τελικά κάτι σαν δήμαρχος του Pullman City. Μιλώντας σε λενα μικρόφωνο, μας καλωσόρισε και μας εξήγησε τί είναι το Pullman City: "Ενα μέρος όπου μπορούμε να ηρεμήσουμε, να αποδράσουμε από την πολυπλοκότητα της μοντέρνας ζωής, τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με τη φύση και να ξεφύγουν απο το cyberspace (επ, μεγάλε, εδώ μας τα χαλάς!), να ζούμε και να σκεφτόμαστε απλά..." Μετλά τις απαραίτητες συστάσεις προσοχής, η "παρέλαση" άρχισε, με μια κοπέλα που έμοιαζε της "Φοίβη" από τα "Φιλαράκια", να περνάει από μπροστά μας, επάνω σε ένα άλογο και κρατώνας μια σημαία της Αμερικής. Χλιαρό χειροκρότημα. Αμέσως μετά, με τις εντολές και τις περιγραφές του εκφωνητή, παρελάσαν από μπροστά μας Ινδιάνοι πάνω σε άλογα, βίσωνες, ήρθαν οι πρώτοι άποικοι της Αμερικής, είδαμε τα πρώτα ταχυδρομεία (περάσανε 2 άλογαμε απίστευτη ταχύτητα!). Μετά ξαναπέρασε η "Φοίβη" με την σημαία. Χλιαρό χειροκρότημα. Ύστερα εμφανιστήκανε τα κάρα(κορυφαία στιγμή όταν η ρόδα ενός κάρου πάτησε τα περριτώματα ενός βίσωνα και η ευωδιά απλώθηκε παντού) και τα τρένα και ο εμφύλιος των Βορείων και Νοτίων, καθώς και το καλύτερο κομμάτι της παρέλασης, που ήτανε οι ληστές και οι παράνομοι. "Ωραία", σκέφτηκα, "θα δούμε μονομαχία".Ο μαύρος καβαλάρης που εμφανίστηκε από μια γωνιά ενός σαλούν, ήτανε ένας ψηλός ξανθός μακρυμάλλης, σαν τον James Hetfield. Από ένα σαλούν βγήκε ένας νεαρός καουμπόϋ, ο οποίος σε κατάσταση μέθης, πέταξε ένα μπουκάλι στον μαυροφορεμένο τύπο, δίνοντας την αφορμή για καυγά. Την κορυφαία νότα έδωσε ο νεκροθάφτης, ο οποίος πήρε μέτρα από τους δύο πιστολέρο! :-D Πριν όμως πέσουν οι πρώτες πιστολιές, πετάχτηκε ο σερίφης, ο επονομαζόμενος και Big Joe. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο Big Joe είναι...νάνος. Ο καημένος "σερίφης" προσπάθησε μάταια να επιβάλλει την τάξη αλλά οι δύο μονομάχοι τον πιάσανε και τον κρεμάσανε σε ένα στύλο και φύγανε αγκαλιασμένοι!
Ξανά η "Φοίβη" με τη σημαία. Χλιαρό χειροκρότημα. Με το τέλος της παρέλασης, ο εκφωνητής μας ευχαρίστησε και είπε ότι ο Ινδιάνος σαμάνος της πόλης, ο Nello ή "Λύκος Κυνηγός" όπως είναι το παραδοσιακό του όνομα θα μιλούσε, σε όποιον ενδιαφερόταν, στην καλύβα του. Η ξαδέρφη μου, πορωμένη με τους Ινδιάνους, επέμενε να πάμε και εγώ φυσικά άλλο που δεν ήθελα.
Η καλυβα ήταν φυσικά ξύλινη και πολύ μεγάλη σε μέγεθος. Ο Λύκος καθότανε στο κέντρο και αυτοσυγκεντωνότανε, ενώ μια αιθέρια μυρωδιά πλανιότανε στο χώρο, και οι Γερμανοί αναπνέανε με σεβασμό. Όποιος έχει πάει έστω και μια φορά σε εκκλησία, θα καταλάβαινε ότι το μυστηριακό άρωμα, δεν ήτανε τίποτε άλλο από θειμίαμα! Το κοινό καθότανε σε παγκάκια περιμετρικά του Λύκου και περίμενε υπομονετικά να αρχίσει να μιλάει ο σαμάνος. Αφού αστειέυτηκε λίγο με κάποιον που τραβούσε κάμερα, τόνισε ότι δεν θέλει κάμερα ή φωτογραφίες, γι'αυτό και δεν έχω να δείξω. Ο Λύκος είπε ότι είναι μισός Τσεγιέν και μισός Καναδός, κάτι που φαινότανε από την προφορά του στα γερμανικά. Μας είπε εν συντομία την ιστορία των Ινδιάνων, κάτι που βρήκα πραγματικά ενδιαφέρον, μιας και δεν ήξερα τίποτα γι'αυτούς, πρίν εμφανιστούν οι πρώτοι άποικοι. Οι Ινδιάνοι έχουν Ασιατική προέλευση, αλλά οι ρίζες τους πάνε πολύ πίσω, κάπου στα 28.000-30.000 χρόνια. Μας είπε επίσης ότι σε πολλές περιοχές, στα σύνορα του Καναδά, οι Ινδιάνοι ζούνε αρμονικά με τους Αμερικανούς και τους Καναδούς, έχοντας δικούς τους νόμους και αυτοδιοίκηση. Ακόμα, σέβονται την παράδοσή τους αλλά μην νομίζετε ότι ζούνε όπως στα χρόνια της Άγριας Δύσης. "Γιατί", όπως μας είπε, "ποιός θα ήθελε το παιδί του να κοιμάται σε μια σκηνή, όταν έξω κάνει -20 βαθμούς ή ποιός δεν θα έστελνε το παιδί του στο (Ινδιάνικο-Αμερικάνικο) σχολείο?"... Η φωνή του ήταν δυνατή και ήρεμη ταυτόχρονα και η εμφάνισή του σεβάσμια. Σκέφτηκα για λίγο, ποιά μοίρα τον έφερε σε αυτή τη γωνιά της Γερμανίας, από την άλλη μεριά του κόσμου. Ο σαμάνος, σαν να διάβασε τη σκέψη μου, μας μίλησε για τον αέρα που ταξιδεύει σε όλον το κόσμο. "Θα σας παίξω ένα παραδοσιακό τραγούδι στη φλογέρα", μας είπε, "φανταστείτε ότι ο ήχος της φλογέρας είναι ο άνεμος και αφήστε τον να σας ταξιδέψει..." Αυτό δεν ήτανε δύσκολο: Η καλύβα ήτανε δροσερή και επικρατούσε ησυχία και το τραγούδι ήταν όντως καταπραϋντικό. Δυστηχώς έπρεπε να φύγουμε, γιατί τα μικρά κουραστήκανε και φυσικά είχαμε και δουλειά. Φύγαμε ήσυχα...
Κατά την έξοδό μας, οι κάτοικοι της Pullman City καθαρίζανε την πόλη, ενώ οι σχετικά λιγοστοί επισκέπτες φεύγανε και αυτοί. Μπορεί να ήμουνα κουρασμένος αλλά η επίσκεψή μου σε αυτή τη γωνιά της Άγριας Δύσης, έστω και αν βρίσκεται σε ένα δάσος της Βαυαρίας, ήτανε κάτι το διαφορετικό! Όσοι ξέρετε γερμανικά και θέλετε να μάθετε περισσότερα, μπορείτε να επισκεφτείτε το www.pullmancity.de
No comments:
Post a Comment