Μόναχο

Βρίσκομαι μετά από αρκετούς μήνες και πάλι στην Γερμανία και συγκεκριμένα στην ευρύτερη περιοχή του Μονάχου. Πάνε κοντά 2 χρόνια που οι δικοί μου φύγανε από τo Düsseldorf και ήρθανε εδώ. Παρ'όλο που έζησα 5 από τα καλύτερα μου χρόνια σε εκείνη την βορειοδυτική πλευρά της Γερμανίας, δεν με πειράζει καθόλου που βρίσκομαι τώρα εδώ. Εξάλλου, αν οι φίλοι σου και ότι έζησες μαζί τους δεν ξαναγυρίζει, το μόνο που μένει είναι η πόλη, η οποία όμως θα υπάρχει για πάντα και άρα δεν χρειάζεται να στεναχωρίεμαι που έφυγα. Ένα αεροπλάνο δρόμος (ή καλύτερα, αεροδιάδρομος)...

Το Μόναχο είναι μια δυτικοευρωπαϊκή μεγαλούπολη, και για μένα, η πραγματική πρωτεύουσα της Γερμανίας. Πολλές μεγάλες εταιρίες και βιομηχανίες, με εξέχουσα την 'αγαπημένη΄BMW, έχουν σαν έδρα αυτή την πόλη. Μπορεί κανείς να δεί βιομηχανικά συγκροτήματα παντού. Αυτό που ΔΕΝ θα δεί, θα είναι μαύρα σύννεφα καπνού και νέφος, απόρροια της βιομηχανικής δραστηριότητας. Τα πάντα είναι καλυμμένα με πράσινο. Πράσινο παντού, στους δρόμους, στις αυλές, στα εργοστάσια, στους σταθμούς των τράμ και των λεωφορείων, σε πλατείες και σε κάθε είδους περιοχή, όπου μπορεί να ανθίσει κάτι. Σε αντίθεση με την ελληνική πραγματικότητα, όπου "δημόσιο έργο" σημαίνει τόνους μπετόν και άπειρα μόρια σκόνης, στη Γερμανία υπάρχει νόμος που υποχρεώνει τους κατασκευαστές να σεβαστούνε το περιβάλλον και αν χρειαστεί να φυτέψουν δέντρα για να υπάρχει ισσοροπία. "Θες να φτιάξεις εργοστάσιο ή πολυκατάστημα, κύριος? Βάλε και 50 δεντράκια, αλλιώς δεν παίρνεις άδεια κατασκευής! Και μην τυχόν και εμποδίσεις την κυκλοφορία ή κάνεις θόρυβο πάνω από x - ντεσιμπέλ!".

Γράφω αυτό το blog από τον υπολογιστή του θείου μου και προσωρινού αφεντικού μου, σε ένα χωριό 35.000 κατοίκων, κάπου στα 160-180 χλμ. μακριά από το Μόναχο. Ήρθα για να δουλέψω, να βγάλω κανένα ΄ψιλό΄, ώστε να διευκολύνω οικονομικά τους γονείς μου αλλά και να κάνω διακοπές ξέγνοιαστα. Το μαγαζί, όνοματι "IRODION", βρίσκεται στο Deggendorf. Μην ρωτάτε πολλά για το τί σημαίνει, ούτε οι κάτοικοι δεν ξέρουν ακριβώς. Το μαγαζί είναι κοντά στο κέντρο, αλλά παρ'όλα αυτά, κυριαρχεί μια ηρεμία και μια γαλήνη, πρωτόγνωρη και ευεργετική για έναν φοιτητή που ζεί στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, σε ένα διαμέρισμα πάνω από μια σειρά βουλκανιζατέρ-συνεργείων... Κάποιοι ίσως βρίσκουν βαρετή την πολλή υσηχία, αλλά το θεωρώ ωραίο να περπατάς σε έναν κεντρικό δρόμο, δίπλα σου να περνάνε αμαξια-θηρία, τύπου BWM, Mercedes, Audi, κτλ, χωρίς να βουήζουν οι μηχανές στις 6000 στροφές (υπάρχει και η Autobahn για να "τρέξουν" τα "άλογα"...). Επίσης, είναι ωραίο να μην ακούγεται ούτε ένα "παπί" να ξεσηκώνει την γειτονία, με τους αγανακτισμένους κατοίκους να εύχονται να υπάρξει μια φορά, που ο πρωκτός του "καβαλάρη" θα ηχεί σαν την Zebrig εξάτμιση του δικύκλου... Αφήστε δε, που κατά μήκος των σιδηροδρομικών γραμμών και της κάθε Autobahn, υπάρχει, είτε μια σειρά από δέντρα, είτε μεταλλικά (ή τσιμεντένια) "εμπόδια", ώστε να μην φτάνει ο θόρυβος στις κατοικημένες περιοχές...

Το Deggendorf είναι χτισμένο κοντά στα σύνορα Αυστρίας και Τσεχίας. Μάλιστα, σκοπεύω να ταξιδέψω και στις 2 αυτές χώρες. Ας είναι καλά ο θείος και το M-Class Mercedes του... Είναι από τις λίγες περιοχές στη Γερμανία που έχω ταξιδέψει, όπου είναι κοντά σε βουνό. Μάλιστα, υπάρχει και χιονοδρομικό κέντρο. Tα δέντρα φαίνονται μάυρα από μακριά και δεν είναι να απορεί κανείς που ονομάστηκε "Schwarzwald" - Ο Μέλανας Δρυμός. Θα μου πείτε "Καλα, καλοκαίρι και μας λές για βουνά και χιονοδρομικά κέντρα?". Ξέχασα προφανώς να γράψω ότι εδώ και 13 μέρες, η θερμοκρασία είναι 13-15 βαθμοί Κελσίου! Ευτυχώς πήρα μαζί μου αρκετά μακρυμάνικα μπλουζάκια...

Οι κάτοικοι, καί του Μονάχου καί του Deggendorf, δεν είναι και οι πλέον φιλικοί. Έχετε δεί ποτέ κάτι Γερμανούς ποδοσφαιριστές, που θα μπορούσες να ορκιστείς ότι ο πατέρας ή ο παππούς τους ήτανε αξιωματικοί των S.S.? Ε, το Μόναχο είναι γεμάτο τέτοιους! Τύπους , όχι ποδοσφαιριστές απαραίτητα. Το ότι μιλάνε τα πιό ακαταλαβίστικα Γερμανικά σε όλη τη χώρα, δημιουργεί άβολες καταστάσεις, μιας και όποιος δεν καταλάβει με την πρώτη τί θέλουνε να πούνε, αντικρύζουν μια έκφραση αντίστοιχη με αυτή του Χίτλερ όταν έβλεπε Εβραίους. Είναι ανυπόμονοι, είρωνες και ευέξαπτοι, καμμία σχέση με του γλυκήτατους κατοίκους της Ρηνανίας-Βεστφαλίας (η βορειοδυτική πλευρά που λέγαμε), τυπικό δείγμα των οποίων αποτελεί ο αγαπητός κος Ότο Ρεχάγκελ. H διαφορά είναι - πιστεύω - εμφανής.
Αλλά αν εξαιρέσει κανείς τους Βαυαρούς, οι οποίοι ίσως δεν είναι κακοί, αλλά όταν ο Ιούλιός σου ειναι 14 βαθμοί, εντάξει, είσαι "κάπως", το Μόναχο, σαν "χωνευτήρι" εθνών, έχει να προσφέρει πολλά: Οι εξωτικές ομορφιές από την Τουρκία και το Μαρόκκο, συνήθως ονόματι Guelcan ή Dilek, κάνουν ωραία αντίθεση με την κάθε Monica και την κάθε Bettina. Οι οποίες Monica και Βettina είναι συνήθως ξανθές, μέσο ύψος 1.75-1.80, λεπτές, σωστά ντυμένες και στολισμένες, με άλλον αέρα αλλά και μια προσιτή άνεση. Ποτέ δεν ένιωσα να κομπλάρω όταν ήταν να μιλήσω σε μια γερμανίδα. Αν δεν τους μιλήσεις, το πιό πιθανό είναι να σου μιλήσουν αυτές. Στη χειρότερη περίπτωση, θα γελάσουν μαζί σου και δεν θα τις ξαναδείς ποτέ... (Χαρακτηριστικό δείγμα γερμανίδας, ακολουθεί παρακάτω)
Φυσικά, ο μέσος μετανάστης δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί με το παραπάνω αντικείμενο του ενδιαφέροντος, μιας και ως γνωστόν, ο Έλληνας δεν πάει για διακοπές στην Γερμανία (εξαιρουμένου, ώς πριν λίγο καιρό, του γραφώντος). Στο "IRODION" δουλεύουνε 4 γκαρσόνια και 5 μαγείροι. Μιλαμέ για δουλειά, όχι αστεία. Παρ'όλη την εντύπωση που κυριαρχεί στην Ελλάδα, ότι δηλαδή το χρήμα βγαίνει με το χτύπημα του φραπέ και ανάλογα τα χιλιόμετρα που κάνεις βόλτα με το αμάξι, εδώ πρέπει κανείς να έχει άλλο ένα ζευγάρι χέρια για να εξυπηρετεί τους Γερμανούς (και για να μην ξεχνιόμαστε, συγκεκριμένα τους "αξιαγάπητους" Βαυαρούς...), όπως και Ιώβια υπομονή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα παραγγελίας Γερμανού, αποτελεί το κλασσικό πιάτο "Σνίτσελ με πατάτες". Ας πούμε ότι στον κατάλογο έχει τον κωδικό αριθμό 75 και κοστίζει 5 €. Λέει ο Γερμανός "Θέλω ένα "75", αλλά το σνίτσελ να είναι ψάρι και αντί για πατάτες να μου βάλετε ρύζι"! Φυσικά ένα ψάρι με ρύζι κοστίζει πιό πολύ από ένα "75", αλλά ο Γερμανός έχει πάντα την κρυφή ελπίδα ότι μπορεί να την γλυτώσει...
Ίσως αυτό το blog να τελειώνει κάπως απότομα, αλλά ίσως το συνεχίσω άλλη φορά, σε ένα πιό γενικό post σχετικά με την Γερμανία. Η τελευταία φωτογραφία μου ανοιξε την όρεξη για ένα "75" αλλά με μουσακά αντί για σνίτσελ και μακαρόνια κοφτά αντί για πατάτες...