Κλισέ & άλλες καταστροφές

Τα κλισέ μου δίνουν στα νεύρα. Δεν ξέρω για σας, αλλά τα κλισέ πραγματικά με εκνευρίζουν. Είναι παντού, ακούγονται πιό συχνά και από τρομοκρατικές επιθέσεις της Αλ Καϊντα και έχουν επάνω μου το ίδιο αποτέλεσμα που έχει ο κρυπτονίτης στον Σούπερμαν...

Ο ορισμός του κλισέ, κατ' εμέ, είναι ότι πρόκειται για μια κοινότοπη λέξη, φράση ή έκφραση, που χρησιμοποιήθηκε υπό ορισμένες συνθήκες, "έπιασε τόπο" και κατ' επέκταση, όποτε μια παρόμοια κατάσταση δημιουργηθεί, αυτομάτως το άτομο ή τα άτομα που βρίσκονται εν μέσω αυτής, επαναλαμβάνουν το ίδιο. Μπορεί να είναι μια παροιμία, ένας στίχος, ένα ηχητικό εφφέ, οτιδήποτε. Πολλές φορές, ο εκφραστής του κλισέ, το χρησιμοποιεί για να επειδείξει υποτιθέμενη γνώση επί ενός θέματος, να φανεί ευχάριστος/η ή το βλέπει σαν μια διέξοδο από τυχόν αμηχανία. Π.χ. : Αγόρι βγαίνει ραντεβού με κορίτσι. Περπατάνε δίπλα στη θάλασσα. (Η εικόνα είναι από μόνη της κλισέ και ταιριάζει με το θέμα!).

Κ: Πολύ κύμα έχει σήμερα...
Α: "Αχ θάλασσά μου σκοτεινή/θάλασσα αγριεμένη"...

Καποιος μπορεί να αναρωτηθεί γιατί μια κοπέλα να σχολιάσει την κατάσταση της θαλάσσης, αλλά πιστεύω ότι αυτό το - φανταστικό - παράδειγμα λειτουργεί πολύ καλά...


Κλισέ για μένα είναι και οι επαναλαμβανόμενες και "μοδάτες" φράσεις. Οι φίλοι μας οι Αμερικανοί χρησιμοποιούνε το "Oooooooh, myyyyyyy Gaaaaaaawwwwwd!!!" σχεδόν σε κάθε περίπτωση, παρακάμπτοντας την 3η Εντολή, πιό συχνά και απ'ότι ένας Έλληνας οδηγός τον Κ.Ο.Κ.! Είτε πρόκειται για το νέο κούρεμα μιας φίλης, είτε είναι η εμφάνιση ενός παλιού φίλου, είτε κάποιος είδε ένα φρεσκοψημένο χάμπουργκερ, είτε βλέπουν τους δίδυμους Πύργους να καταρρέουν, η φράση-συνώμυμο του θαυμασμού είναι στα χείλη τους. Φυσικά το ελληνικό δαιμόνιο έχει να αντιτάξει το αντίπαλο δέος, που δεν είναι άλλο από το...

"(Καλά,ε,) γαμάτο?"

Μια διαφήμιση της ΤΙΜ (που ομολογουμένων καμμιά φορά είναι έξυπνες...) είναι ικανή να συζητιέται επί μέρες, όπως και μια ενέργεια του Περικλή ή του Σκανδάλη, που φυσικά και είναι "γαμάτοι" τύποι. Οι τσιρίδες του Ταμπάκη και μια ενέργεια του Ριβάλντο είναι το ίδιο, αφού ο θεατής εκφωνεί συνεχώς "γαμάτο"! Η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων? "Γαμάτη!". Μια ωραία κοπέλα που περνάει από μπροστά μας? "Γαμάτη!". Ένας πιτσιρικάς που γλυστράει στο δρόμο και πέφτει? "Γαμάτος!" Ο Χ-καλεσμένος των Παρατράγουδων? "Γαμάτος!" φυσικά. Ο Αρχιεπίσκοπος ή ο Πρωθυπουργός? "Γαμάτοι!" ΕΛΕΟΣ, ΦΤΑΝΕΙ!!!

Μεγάλη ευθύνη για την διάδοση των κλισέ έχει φυσικά η τηλεόραση και ο έντυπος τύπος. Οι λεγόμενες "ατάκες" που γίνονται κλισέ, δεν θα είχαν καμμία δύναμη ή διαδοτικότητα, αν είχαν ειπωθεί από κάποιον απλό άνθρωπο. Αν εσύ και εγώ πούμε κάτι πολύ πετυχημένο, ίσως περάσει στο ντούκου. Ο Μικρούτσικος όμως, ή ο συγχωρεμένος ο Μπονάτσος, κάθε βδομάδα βάζανε και βάζουνε νέες σπαζοκεφαλιές στον Μπαμπινιώτη, καθώς προσπαθεία να ετυμολογίσει τις "γαμάτες" τους ατάκες.

(Σημειώστε πόσες "ξενικές" λέξεις χρησιμοποιούνται παρακάτω...)

Για να περάσω σε άλλο ένα κεφάλαιο, σχετικό ίσως με τα κλισέ, μπορεί και όχι. Η καταστροφή της Ελληνικής γλώσσας, την τελευταία 5ετία-7ετία, έχει αυξηθεί με φοβερή ταχύτητα. Η ξενομανία που έχει καταβάλει τους Έλληνες είναι ίσως μοναδική (συγκρίνεται ίσως μόνο με την λατρεία που έχουν οι νέοι της Γερμανίας για τον Αμερικάνικο τρόπο ζωής). Λαϊκίστικα κανάλια τύπου "Alter" & "STAR", εμφυτεύσανε στον μέσο τηλεθεατή το feeling ότι κάθε τί ξένο είναι cool και φυσικά must. Τα TV spots και οι ειδήσεις χρησιμοποιούν trendy εκφράσεις για να φανούν πιο ελκυστικά στο νεαρό κοινό. Εκφράσεις όπως "Free 2 Go, Super, wow, gig, trend, jet set, show biz, top model, I love you, yeah, pop star, vip, fame story, hi!, sic, hot, sorry, sexy, live, respect, thank you, cheer up (ειδικά αυτό με "πέθανε" όταν το άκουσα!), cool, beats", κτλ, κτλ, έχουν εισβάλει στο λεξιλόγιό μας, τόσο easy, που κανείς δεν το σκέφτεται. Δεν λέω να λέμε τον browser "φυλλομετρητή" αλλά chill out βρε παιδιά! Relax! Και δώστου "Η απόλυτη Ελληνίδα star" και δώστου "ένα outfit πολύ trendy" και "τα πιό hot ringtones" ή "το νέο summer hot spot in Athens" και δεν συμμαζεύται! Αυτού του τύπου η ομιλία είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στην Αθήνα, της πόλης όπου οι μισοί κάτοικοί της είναι, νομίζουν πώς είναι ή θεωρούνται celebrities και οι άλλοι μισοί θα γίνουν, θέλουν να γίνουν ή νομίζουν πως θα γίνουν κάποτε... Πιστεύω ότι αξίζει να ασχοληθώ και άλλη φορά με το θέμα, δηλ. τους Αθηναίους και τις ιδιαιτερότητές τους, καθώς και με την ανόητη αντιπαράθεση Αθηναίων VS Θεσσαλονικιών (Θεσσαλονικέων).

Τα κλισέ και οι ξενικές λέξεις έρχονται καμμιά φορά και στο δικό μου στόμα. Κανείς δεν μπορεί να τα αποφύγει. Μπορεί όμως να τα περιορίσει ή να τα αντικαταστήσει με τις αντίστοιχες Ελληνικές ή πρωτότυπες εκφράσεις. Όσο για τα κλισέ, ένας καλός μου φίλος μου είπε πως "η σιωπή είναι χρυσός" και πιστεύω ότι στη σημερινή εποχή, αυτή η συμβουλή-παροιμία θα έπρεπε να εφαρμόζεται, λίγο πιο συχνά...

Pullman City: Μια Βόλτα στην Άγρια Δύση

Ποτέ μου δεν είχα ενδιαφερθεί έντονα για την Άγρια Δύση. Όταν ήμουν μικρός, στη Γερμανία, έβλεπα "Winnetu" με τις ώρες, έστς και αν δεν καταλάβαινα τίποτα από το σενάριο, μου άρεσε να βλέπω αυτόν τον θαρραλέο Ινδιάνο και τον "καλό" καουμπόϊ που τον βοηθούσε να σώσει την αδερφή του ή τον οικισμό του από τους "κακούς" καουμπόϊδες. Το ενδιαφέρον μου σταμάτησε εκεί. Μετά από πολλά χρόνια θα ανακάλυπτα πως μια ιστορία, αν και όχι η συνηθισμένη γύρω από καουμπόϊδες και πιστολέρο, θα με έκανε να δώ την Άγρια Δύση με άλλο μάτι: Ο Μαύρος Πύργος, η επική σειρά βιβλίων του Στήβεν Κίνγκ, είναι ένα μοναδικό έργο λογοτεχνίας και το συνιστώ σε όσους λατρεύουν τα βιβλία φαντασίας. Δεν θα μπώ σε λεπτομέρειες περί των βιβλίων, παρά μόνο ότι ο κεντρικός χαρακτήρας τους είναι ένας πιστολέρο, όχι πολύ διαφορετικός από τον Κλίντ Ήστγουντ στις ταινίες του Σέρτζιο Λεόνε, τις οποίες πλέον κατέχω όλες...

Σήμερα το πρωί, μιας και δεν χρειάστηκε να πάω για δουλειά πήγα μαζί με την ξαδέρφη μου και τα δύο μικρότερα, δίδυμα ξαδερφάκια μου στο Pullman City. Καμμία σχέση με τον γνωστό(?) Άγγλο συγγραφέα Φίλιπ Πούλμαν. Είναι ένας μικρός οικισμός, κάπου στην Βαυαρική επαρχία, ο οποίος βρίσκεται ακόμα στην εποχή της Άγριας Δύσης! Είναι μια μικρή κοινωνία, με σαλούν, μπαρμπέρη, σερίφη, στάβλους, ότι έχουμε δεί σε κάθε γουέστερν. Είναι αυτόνομη, με τα ζωάκια τους και τις καλλιέργειές τους, και φυσικά τους επισκέπτες, που έρχονται για να ζήσουν κάτι το διαφορετικό. Οι κάτοικοι είναι Γερμανοί, Αμερικανοί και μερικοί Ινδιάνοι, και φυσικά ζούνε σε αρμονία μεταξύ τους. Και φυσικά ντύνονται ανάλογα.

Ήταν ζεστή μέρα και ότι πρέπει για βόλτα. Είχαμε εφοδιαστεί με τις κατάλληλες προμήθειες (κάτι πεντανόστιμα κεφτεδάκια, για τα οποία θα αναφερθώ παρακάτω...) και φτάσαμε στο Pullman City κατά το μεσημεράκι (και αφού χαθήκαμε μια φορά με το αμάξι...). Μέσα στο πράσινο, όπως και κάθε περιοχή της Γερμανίας, η μικρή πόλη είναι χτισμένη εξ ολοκλήρου με ξύλο. Δεν θα έλεγα και "καθαρή", γιατί τα περιττώματα ενός αλόγου (μπορεί να ήταν και βόδι, δεν παίρνω όρκο) μας υποδέχτηκαν στην είσοδο. "Χμ, αυθεντική ατμόσφαιρα Άγριας Δύσης" σκέφτηκα και προχώρησα προσεκτικότερα. Η πόλη ήτανε άδεια σχεδόν, αλλά κάμποσος κόσμος καθότανε σε μεγάλα, όμορφα κατασκευασμένα σαλούν και έπινε νερό, πορτοκαλάδα και άλλα τέτοια σκληρά ποτά της Δύσης. Έβγαλα μερικές φωτογραφίες και περπατήσαμε προς το δασάκι της πόλης, όπου είναι η καλύβα του Ινδιάνου σαμάνου (!), οι σκηνές των Ινδιάνων, καθώς και τα μικρά σπιτάκια για τους φιλοξενούμενους, που ίσως θελήσουν να μείνουν μερικές μέρες.

Ξύλινα, απλά και απέρριτα, μέσα στο δάσος και τη φύση, δίπλα από τα ζωάκια, αυτά το μικρά καλυβάκια είναι ότι πρέπει για τους Γερμανούς, που αγχώνονται καθημερινά μέσα στα πολυτελή αμάξια τους, οδηγώντας σε τεράστιους δρόμους, για να πάνε σε μια δουλεία ώστε να κοπιάσουν σε κάποιο γραφείο ως προς το ζήν (1500€ το μήνα). Η ζωή μέσα στην πόλη, με τα γρήγορα και άνετα μέσα μεταφοράς, το ΦΠΑ 16%, και τα μεγάλα πάρκα, μπορεί να τσακίσει και τον πιό σκληροτράχηλο Γερμανό. Μια εκδρομούλα στο Pullman City είναι ευεργετική...

Δίπλα από τα σπιτάκια. είναι ένας χώρος στον οποίο υπάρχουν ζώα κάθε έιδους, από άλογα -φυσικά- και κοτόπουλα ώς αγριογούρουνα και λαγούς. Εκεί δίπλα καθήσαμε να τσιμπήσουμε κάτι. Η ξαδέρφη μου έβγαλε ένα τάπερ με κεφτεδάκια και πατάτες. Ο διάλογος που ακολουθεί έιναι κλασσικός:

-Θέλεις να φάς κάτι?
-Όχι ευχαριστώ, δεν πεινάω...

Στο επόμενο λεπτό δάγκωνα ένα από τα πεντανόμιστα κεφτεδάκια, το πρώτο από τα πολλά που θα ακολουθούσανε. Αφού φάγαμε και τα μικρά είδανε τα ζωάκια, προχωρήσαμε προς τα χαμηλότερα επίπεδα της πόλης. Εντύπωση μου έκαναν οι στάβλοι με τα άλογα, λόγω μεγέθους και ποικιλίας, καθώς και τα ξύλινα σπιτάκια των κατοίκων. Ένας μάλιστα τοποθετούσε ένα ξύλινο σκαλοπάτι στο σπίτι του, χτυπώντας το με σφυρί, ενώ μια γυναίκα (η σύντροφός του μάλλον), κοιτούσε. Πιο 'κει, ένας τύπος πότιζε τα μουλάρια του, ενώ ένας άλλος προχωρούσε παίζοντας φλογέρα. Βρήκαμε και ένα μέρος όπου ο κόσμος έψαχνε για χρυσάφι στο νερό, όπως οι κάνανε στο Κολοράντο ή δεν ξέρω 'γω που.

Σιγά-σιγά ανεβήκαμε πάλι στον κεντρικό δρόμο της πόλης και καθήσαμε σε ένα cafe για να δούμε την παρουσίαση της πόλης, όπου θα εξιστορούτανε η ιστορία της Άγριας Δύσης. Οι υπόλοιποι επισκέπτες είχανε φτίαξει ένα ενδιαφέρον "μωσαϊκό". Αφήστε δε, που μερικοί, που σίγουρα μένανε εκεί για περισσότερες μέρες, είχανε ντυθεί σε ανάλο με την περίσταση στυλ, με 'πόντσο΄, μεγάλα φορέματα, μπότες με σπιρούνια, καπέλα...
Ο τύπος με τη φλογέρα αποδείχτηκε τελικά κάτι σαν δήμαρχος του Pullman City. Μιλώντας σε λενα μικρόφωνο, μας καλωσόρισε και μας εξήγησε τί είναι το Pullman City: "Ενα μέρος όπου μπορούμε να ηρεμήσουμε, να αποδράσουμε από την πολυπλοκότητα της μοντέρνας ζωής, τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με τη φύση και να ξεφύγουν απο το cyberspace (επ, μεγάλε, εδώ μας τα χαλάς!), να ζούμε και να σκεφτόμαστε απλά..." Μετλά τις απαραίτητες συστάσεις προσοχής, η "παρέλαση" άρχισε, με μια κοπέλα που έμοιαζε της "Φοίβη" από τα "Φιλαράκια", να περνάει από μπροστά μας, επάνω σε ένα άλογο και κρατώνας μια σημαία της Αμερικής. Χλιαρό χειροκρότημα. Αμέσως μετά, με τις εντολές και τις περιγραφές του εκφωνητή, παρελάσαν από μπροστά μας Ινδιάνοι πάνω σε άλογα, βίσωνες, ήρθαν οι πρώτοι άποικοι της Αμερικής, είδαμε τα πρώτα ταχυδρομεία (περάσανε 2 άλογαμε απίστευτη ταχύτητα!). Μετά ξαναπέρασε η "Φοίβη" με την σημαία. Χλιαρό χειροκρότημα. Ύστερα εμφανιστήκανε τα κάρα(κορυφαία στιγμή όταν η ρόδα ενός κάρου πάτησε τα περριτώματα ενός βίσωνα και η ευωδιά απλώθηκε παντού) και τα τρένα και ο εμφύλιος των Βορείων και Νοτίων, καθώς και το καλύτερο κομμάτι της παρέλασης, που ήτανε οι ληστές και οι παράνομοι. "Ωραία", σκέφτηκα, "θα δούμε μονομαχία".

Ο μαύρος καβαλάρης που εμφανίστηκε από μια γωνιά ενός σαλούν, ήτανε ένας ψηλός ξανθός μακρυμάλλης, σαν τον James Hetfield. Από ένα σαλούν βγήκε ένας νεαρός καουμπόϋ, ο οποίος σε κατάσταση μέθης, πέταξε ένα μπουκάλι στον μαυροφορεμένο τύπο, δίνοντας την αφορμή για καυγά. Την κορυφαία νότα έδωσε ο νεκροθάφτης, ο οποίος πήρε μέτρα από τους δύο πιστολέρο! :-D Πριν όμως πέσουν οι πρώτες πιστολιές, πετάχτηκε ο σερίφης, ο επονομαζόμενος και Big Joe. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο Big Joe είναι...νάνος. Ο καημένος "σερίφης" προσπάθησε μάταια να επιβάλλει την τάξη αλλά οι δύο μονομάχοι τον πιάσανε και τον κρεμάσανε σε ένα στύλο και φύγανε αγκαλιασμένοι!

Ξανά η "Φοίβη" με τη σημαία. Χλιαρό χειροκρότημα. Με το τέλος της παρέλασης, ο εκφωνητής μας ευχαρίστησε και είπε ότι ο Ινδιάνος σαμάνος της πόλης, ο Nello ή "Λύκος Κυνηγός" όπως είναι το παραδοσιακό του όνομα θα μιλούσε, σε όποιον ενδιαφερόταν, στην καλύβα του. Η ξαδέρφη μου, πορωμένη με τους Ινδιάνους, επέμενε να πάμε και εγώ φυσικά άλλο που δεν ήθελα.

Η καλυβα ήταν φυσικά ξύλινη και πολύ μεγάλη σε μέγεθος. Ο Λύκος καθότανε στο κέντρο και αυτοσυγκεντωνότανε, ενώ μια αιθέρια μυρωδιά πλανιότανε στο χώρο, και οι Γερμανοί αναπνέανε με σεβασμό. Όποιος έχει πάει έστω και μια φορά σε εκκλησία, θα καταλάβαινε ότι το μυστηριακό άρωμα, δεν ήτανε τίποτε άλλο από θειμίαμα! Το κοινό καθότανε σε παγκάκια περιμετρικά του Λύκου και περίμενε υπομονετικά να αρχίσει να μιλάει ο σαμάνος. Αφού αστειέυτηκε λίγο με κάποιον που τραβούσε κάμερα, τόνισε ότι δεν θέλει κάμερα ή φωτογραφίες, γι'αυτό και δεν έχω να δείξω. Ο Λύκος είπε ότι είναι μισός Τσεγιέν και μισός Καναδός, κάτι που φαινότανε από την προφορά του στα γερμανικά. Μας είπε εν συντομία την ιστορία των Ινδιάνων, κάτι που βρήκα πραγματικά ενδιαφέρον, μιας και δεν ήξερα τίποτα γι'αυτούς, πρίν εμφανιστούν οι πρώτοι άποικοι. Οι Ινδιάνοι έχουν Ασιατική προέλευση, αλλά οι ρίζες τους πάνε πολύ πίσω, κάπου στα 28.000-30.000 χρόνια. Μας είπε επίσης ότι σε πολλές περιοχές, στα σύνορα του Καναδά, οι Ινδιάνοι ζούνε αρμονικά με τους Αμερικανούς και τους Καναδούς, έχοντας δικούς τους νόμους και αυτοδιοίκηση. Ακόμα, σέβονται την παράδοσή τους αλλά μην νομίζετε ότι ζούνε όπως στα χρόνια της Άγριας Δύσης. "Γιατί", όπως μας είπε, "ποιός θα ήθελε το παιδί του να κοιμάται σε μια σκηνή, όταν έξω κάνει -20 βαθμούς ή ποιός δεν θα έστελνε το παιδί του στο (Ινδιάνικο-Αμερικάνικο) σχολείο?"... Η φωνή του ήταν δυνατή και ήρεμη ταυτόχρονα και η εμφάνισή του σεβάσμια. Σκέφτηκα για λίγο, ποιά μοίρα τον έφερε σε αυτή τη γωνιά της Γερμανίας, από την άλλη μεριά του κόσμου. Ο σαμάνος, σαν να διάβασε τη σκέψη μου, μας μίλησε για τον αέρα που ταξιδεύει σε όλον το κόσμο. "Θα σας παίξω ένα παραδοσιακό τραγούδι στη φλογέρα", μας είπε, "φανταστείτε ότι ο ήχος της φλογέρας είναι ο άνεμος και αφήστε τον να σας ταξιδέψει..." Αυτό δεν ήτανε δύσκολο: Η καλύβα ήτανε δροσερή και επικρατούσε ησυχία και το τραγούδι ήταν όντως καταπραϋντικό. Δυστηχώς έπρεπε να φύγουμε, γιατί τα μικρά κουραστήκανε και φυσικά είχαμε και δουλειά. Φύγαμε ήσυχα...

Κατά την έξοδό μας, οι κάτοικοι της Pullman City καθαρίζανε την πόλη, ενώ οι σχετικά λιγοστοί επισκέπτες φεύγανε και αυτοί. Μπορεί να ήμουνα κουρασμένος αλλά η επίσκεψή μου σε αυτή τη γωνιά της Άγριας Δύσης, έστω και αν βρίσκεται σε ένα δάσος της Βαυαρίας, ήτανε κάτι το διαφορετικό! Όσοι ξέρετε γερμανικά και θέλετε να μάθετε περισσότερα, μπορείτε να επισκεφτείτε το www.pullmancity.de

Μόναχο

Βρίσκομαι μετά από αρκετούς μήνες και πάλι στην Γερμανία και συγκεκριμένα στην ευρύτερη περιοχή του Μονάχου. Πάνε κοντά 2 χρόνια που οι δικοί μου φύγανε από τo Düsseldorf και ήρθανε εδώ. Παρ'όλο που έζησα 5 από τα καλύτερα μου χρόνια σε εκείνη την βορειοδυτική πλευρά της Γερμανίας, δεν με πειράζει καθόλου που βρίσκομαι τώρα εδώ. Εξάλλου, αν οι φίλοι σου και ότι έζησες μαζί τους δεν ξαναγυρίζει, το μόνο που μένει είναι η πόλη, η οποία όμως θα υπάρχει για πάντα και άρα δεν χρειάζεται να στεναχωρίεμαι που έφυγα. Ένα αεροπλάνο δρόμος (ή καλύτερα, αεροδιάδρομος)...

Το Μόναχο είναι μια δυτικοευρωπαϊκή μεγαλούπολη, και για μένα, η πραγματική πρωτεύουσα της Γερμανίας. Πολλές μεγάλες εταιρίες και βιομηχανίες, με εξέχουσα την 'αγαπημένη΄BMW, έχουν σαν έδρα αυτή την πόλη. Μπορεί κανείς να δεί βιομηχανικά συγκροτήματα παντού. Αυτό που ΔΕΝ θα δεί, θα είναι μαύρα σύννεφα καπνού και νέφος, απόρροια της βιομηχανικής δραστηριότητας. Τα πάντα είναι καλυμμένα με πράσινο. Πράσινο παντού, στους δρόμους, στις αυλές, στα εργοστάσια, στους σταθμούς των τράμ και των λεωφορείων, σε πλατείες και σε κάθε είδους περιοχή, όπου μπορεί να ανθίσει κάτι. Σε αντίθεση με την ελληνική πραγματικότητα, όπου "δημόσιο έργο" σημαίνει τόνους μπετόν και άπειρα μόρια σκόνης, στη Γερμανία υπάρχει νόμος που υποχρεώνει τους κατασκευαστές να σεβαστούνε το περιβάλλον και αν χρειαστεί να φυτέψουν δέντρα για να υπάρχει ισσοροπία. "Θες να φτιάξεις εργοστάσιο ή πολυκατάστημα, κύριος? Βάλε και 50 δεντράκια, αλλιώς δεν παίρνεις άδεια κατασκευής! Και μην τυχόν και εμποδίσεις την κυκλοφορία ή κάνεις θόρυβο πάνω από x - ντεσιμπέλ!".

Γράφω αυτό το blog από τον υπολογιστή του θείου μου και προσωρινού αφεντικού μου, σε ένα χωριό 35.000 κατοίκων, κάπου στα 160-180 χλμ. μακριά από το Μόναχο. Ήρθα για να δουλέψω, να βγάλω κανένα ΄ψιλό΄, ώστε να διευκολύνω οικονομικά τους γονείς μου αλλά και να κάνω διακοπές ξέγνοιαστα. Το μαγαζί, όνοματι "IRODION", βρίσκεται στο Deggendorf. Μην ρωτάτε πολλά για το τί σημαίνει, ούτε οι κάτοικοι δεν ξέρουν ακριβώς. Το μαγαζί είναι κοντά στο κέντρο, αλλά παρ'όλα αυτά, κυριαρχεί μια ηρεμία και μια γαλήνη, πρωτόγνωρη και ευεργετική για έναν φοιτητή που ζεί στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, σε ένα διαμέρισμα πάνω από μια σειρά βουλκανιζατέρ-συνεργείων... Κάποιοι ίσως βρίσκουν βαρετή την πολλή υσηχία, αλλά το θεωρώ ωραίο να περπατάς σε έναν κεντρικό δρόμο, δίπλα σου να περνάνε αμαξια-θηρία, τύπου BWM, Mercedes, Audi, κτλ, χωρίς να βουήζουν οι μηχανές στις 6000 στροφές (υπάρχει και η Autobahn για να "τρέξουν" τα "άλογα"...). Επίσης, είναι ωραίο να μην ακούγεται ούτε ένα "παπί" να ξεσηκώνει την γειτονία, με τους αγανακτισμένους κατοίκους να εύχονται να υπάρξει μια φορά, που ο πρωκτός του "καβαλάρη" θα ηχεί σαν την Zebrig εξάτμιση του δικύκλου... Αφήστε δε, που κατά μήκος των σιδηροδρομικών γραμμών και της κάθε Autobahn, υπάρχει, είτε μια σειρά από δέντρα, είτε μεταλλικά (ή τσιμεντένια) "εμπόδια", ώστε να μην φτάνει ο θόρυβος στις κατοικημένες περιοχές...

Το Deggendorf είναι χτισμένο κοντά στα σύνορα Αυστρίας και Τσεχίας. Μάλιστα, σκοπεύω να ταξιδέψω και στις 2 αυτές χώρες. Ας είναι καλά ο θείος και το M-Class Mercedes του... Είναι από τις λίγες περιοχές στη Γερμανία που έχω ταξιδέψει, όπου είναι κοντά σε βουνό. Μάλιστα, υπάρχει και χιονοδρομικό κέντρο. Tα δέντρα φαίνονται μάυρα από μακριά και δεν είναι να απορεί κανείς που ονομάστηκε "Schwarzwald" - Ο Μέλανας Δρυμός. Θα μου πείτε "Καλα, καλοκαίρι και μας λές για βουνά και χιονοδρομικά κέντρα?". Ξέχασα προφανώς να γράψω ότι εδώ και 13 μέρες, η θερμοκρασία είναι 13-15 βαθμοί Κελσίου! Ευτυχώς πήρα μαζί μου αρκετά μακρυμάνικα μπλουζάκια...

Οι κάτοικοι, καί του Μονάχου καί του Deggendorf, δεν είναι και οι πλέον φιλικοί. Έχετε δεί ποτέ κάτι Γερμανούς ποδοσφαιριστές, που θα μπορούσες να ορκιστείς ότι ο πατέρας ή ο παππούς τους ήτανε αξιωματικοί των S.S.? Ε, το Μόναχο είναι γεμάτο τέτοιους! Τύπους , όχι ποδοσφαιριστές απαραίτητα. Το ότι μιλάνε τα πιό ακαταλαβίστικα Γερμανικά σε όλη τη χώρα, δημιουργεί άβολες καταστάσεις, μιας και όποιος δεν καταλάβει με την πρώτη τί θέλουνε να πούνε, αντικρύζουν μια έκφραση αντίστοιχη με αυτή του Χίτλερ όταν έβλεπε Εβραίους. Είναι ανυπόμονοι, είρωνες και ευέξαπτοι, καμμία σχέση με του γλυκήτατους κατοίκους της Ρηνανίας-Βεστφαλίας (η βορειοδυτική πλευρά που λέγαμε), τυπικό δείγμα των οποίων αποτελεί ο αγαπητός κος Ότο Ρεχάγκελ. H διαφορά είναι - πιστεύω - εμφανής.
Αλλά αν εξαιρέσει κανείς τους Βαυαρούς, οι οποίοι ίσως δεν είναι κακοί, αλλά όταν ο Ιούλιός σου ειναι 14 βαθμοί, εντάξει, είσαι "κάπως", το Μόναχο, σαν "χωνευτήρι" εθνών, έχει να προσφέρει πολλά: Οι εξωτικές ομορφιές από την Τουρκία και το Μαρόκκο, συνήθως ονόματι Guelcan ή Dilek, κάνουν ωραία αντίθεση με την κάθε Monica και την κάθε Bettina. Οι οποίες Monica και Βettina είναι συνήθως ξανθές, μέσο ύψος 1.75-1.80, λεπτές, σωστά ντυμένες και στολισμένες, με άλλον αέρα αλλά και μια προσιτή άνεση. Ποτέ δεν ένιωσα να κομπλάρω όταν ήταν να μιλήσω σε μια γερμανίδα. Αν δεν τους μιλήσεις, το πιό πιθανό είναι να σου μιλήσουν αυτές. Στη χειρότερη περίπτωση, θα γελάσουν μαζί σου και δεν θα τις ξαναδείς ποτέ... (Χαρακτηριστικό δείγμα γερμανίδας, ακολουθεί παρακάτω)
Φυσικά, ο μέσος μετανάστης δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί με το παραπάνω αντικείμενο του ενδιαφέροντος, μιας και ως γνωστόν, ο Έλληνας δεν πάει για διακοπές στην Γερμανία (εξαιρουμένου, ώς πριν λίγο καιρό, του γραφώντος). Στο "IRODION" δουλεύουνε 4 γκαρσόνια και 5 μαγείροι. Μιλαμέ για δουλειά, όχι αστεία. Παρ'όλη την εντύπωση που κυριαρχεί στην Ελλάδα, ότι δηλαδή το χρήμα βγαίνει με το χτύπημα του φραπέ και ανάλογα τα χιλιόμετρα που κάνεις βόλτα με το αμάξι, εδώ πρέπει κανείς να έχει άλλο ένα ζευγάρι χέρια για να εξυπηρετεί τους Γερμανούς (και για να μην ξεχνιόμαστε, συγκεκριμένα τους "αξιαγάπητους" Βαυαρούς...), όπως και Ιώβια υπομονή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα παραγγελίας Γερμανού, αποτελεί το κλασσικό πιάτο "Σνίτσελ με πατάτες". Ας πούμε ότι στον κατάλογο έχει τον κωδικό αριθμό 75 και κοστίζει 5 €. Λέει ο Γερμανός "Θέλω ένα "75", αλλά το σνίτσελ να είναι ψάρι και αντί για πατάτες να μου βάλετε ρύζι"! Φυσικά ένα ψάρι με ρύζι κοστίζει πιό πολύ από ένα "75", αλλά ο Γερμανός έχει πάντα την κρυφή ελπίδα ότι μπορεί να την γλυτώσει...
Ίσως αυτό το blog να τελειώνει κάπως απότομα, αλλά ίσως το συνεχίσω άλλη φορά, σε ένα πιό γενικό post σχετικά με την Γερμανία. Η τελευταία φωτογραφία μου ανοιξε την όρεξη για ένα "75" αλλά με μουσακά αντί για σνίτσελ και μακαρόνια κοφτά αντί για πατάτες...

My first blog

Hi! This is my first blog. i thought quite a lot to write one, let alone spend my precious time to search and register for one. But I believe the time has come to share my thoughts and interests with other people. So, stay tuned and let's see where this takes us.


P.S.: I'm writing in English, because I'm in Germany and the PC I'm using has no Greek character support. Well, you can't have it all!